İstanbul Devlet Tiyatrosu’nun sahnelediği Büyük Romolus oyununu izlerken, uzun zamandır bu kadar ritmik, bu kadar bedensel bir uyumun sahnede bu denli dengeli yakalandığına tanık olmamıştım. Daha ilk dakikalardan itibaren hareket düzeninde Sibel Erdenk’in imzası tüm sahneye yayılıyor. Oyuncuların en küçük jestleri bile bir koreografik bütünlük içinde ilerliyor. Her bir geçiş, adım, bakış hatta duruş bile öylesine ölçülü ki; sahne bir tiyatro sahnesinden çok, canlı bir tabloya dönüşüyor. Sibel Erdenk’in hareket düzeni, sahnenin enerjisini belirleyen en güçlü damar olmuş.
Sahne dekoruyla ön planda olan oyun, bu sayede henüz başlamadan memnun etmeyi başarıyor. Dekorun dikkat çekmesi sebebiyle yazıya oradan başlayalım, sonraki kısım daha hoş ilerleyecek. Sahnenin ortasında gerçek bir araba görüyoruz. Oyunun...