Yan Rol – Mitos Tiyatro

Canan ile tanışmamız koltuklarımıza oturduğumuzda, koltuk kenarlarındaki merdivenlerde belirip bizlere “oyunun başlamasına daha 1 buçuk saat var, ohoo erken gelmişsiniz” demesiyle oldu. Hepimiz ufak çaplı şaşırırken samimi haline hemen alıştık ve Canan da kulisine doğru giderken başladı anlatmaya bize hikayesini. 

Kendisinin “elmalı dondurma” gibi hissediyorken yaşadıklarıyla-karanlık yanlarıyla, karşı çıktıklarıyla, yüzleştikleriyle nasıl “Femme Fatale” bir karaktere dönüşümüne tanık olduk. 

Metin, ana tema olarak bir kadın oyuncunun yan rol seçilmesine odaklanırken aslında bu durumun cinsiyet fark ettirmediğini düşündürdü bana Özellikle dizi-film oyuncu seçimlerinde tabiri caizse Barbie-Ken olmayanların daima yan rol oyuncu olarak seçilmesi vurgulanıyor. Kadın oyunculara 40 yaşından sonra çoğunlukla anne rollerinin yazılması, doktor-avukat gibi ana roller verilmemesi bence en önemli detaylardandı. Gerçek hayata baktığımızda bir mesleğe sahip kadınların, 40 yaşından sonra da mesleklerine devam ettikleri gerçeği varken show dünyasına bu şekilde yansımaması gerçekten ilginç bir durum aslında.

Bir yandan baba-kız ilişkisine odaklanan metin, büyüme döneminde babalarının kız çocuklarıyla aralarına mesafe girmesinden bahsediyor. Canan, yıllardır babasına sarılmayı özleyen bir kız çocuğuyken, sonunda yüzleşiyorlar ve aralarındaki mesafe kalkıyor.  Canan kendiyle yüzleşerek, arkadaşıyla olan ilişkisiyle yüzleşerek, baba-kız ilişkilerinin çözümlenmesiyle, sahip olduklarını fark etmesiyle sonunda bir Femme Fatale karaktere dönüşüyor. Ve artık kendi hayatının baş rolü olmaya hazır hale geliyor Canan. 

Kişinin kendisini ve hayattaki biricikliğini kabul etmesiyle başlıyor aslında kendi hayatının baş rolü olması. Farkındalık ve kendini sevmek, hiç olmayan elmalı dondurmayı var etmeyi öğretiyor. Hepimizin vicdani mahkemede yüzleştiği karanlık yanları varken bu yanımızı nasıl yöneteceğimizi bilmeyi gerektiriyor biraz da baş rol olabilmek.

Kısacası metin bir oyuncunun iç dünyasını; aile-arkadaş ilişkisi, oyuncu seçmeleri gibi birçok açıdan ele almış. Canan ise tüm bunları bize anlatırken, kendisini terapide gibi hissettiğini söylüyor 😊

Deniz Madanoğlu tarafından yazılan metni, oyuncunun yaşamanı tek noktadan anlatmayışı, psikolojik ögeler de barındırması ve esprili-neşeli bir dille yazılması sebepleriyle sevdim.

Merve Polat’ın samimi oyunculuğuna ise bayıldım. Yan Rol oyunu öncesi erken gidip kulisine konuk olmuşuz ve bizlere bir şeyler anlatıyormuş gibi hissettim.  

 Tiyatro Mitos’a ve emeği geçen tüm ekibe tebrikler, teşekkürler!

Oyunun Künyesi
Yazan: Deniz Madanoğlu
Yönetmen: Şenol Önder
Oynayan: Merve Polat
Dramaturg: Arzu Önder
Teknik Sorumlu: Cem Okyay
Dekor Tasarımı: Cihan Aşar
Işık Tasarımı: R. Onur Duru
Hareket Tasarımı: Caner Peçenek
Müzik: Mustafa Kemal Öztürk
Afiş Tasarımı: Emre Altundağ - Ferhan Dayıoğlu
Vokal Koç: Feyyaz Şerifoğlu
Oyun Fotoğrafları: Abdullah Çavdar
Teaser: Güvenç Selekman - R. Onur Duru
Styling: Pınar Sert
Topluluk: Tiyatro Mitos
Tür: Komedi
Seanslar
Afiş
Dilubay
Dilubay
Tiyatronun iyileştirici gücüne inanır, tiyatroya terapi amaçlı gider. 

Mühendis olarak hayatına devam etse de ruhunun sanatın içinde bir yerlerde olduğuna inanır. Gittiği her oyunda kendinden bir parça bulur, bu yüzden oyunlar hakkında yazı yazmayı sever.

benzerler

Yorumlar

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Okunası yazılar

E-Posta Bülteni Kaydı

Size sitemiz ve tiyatrolar ile ilgili haberler göndermek istiyoruz