Hayatta kalmanın dayanılmaz baskısı her geçen gün tiyatroların perdelerini indirir, ışıklarını karartırken İstanbul’un eski semtlerinin ara sokaklarında, tahmin edilemez yerleri mesken tutmuş oda sahneler, şehrin çehresinde gün geçtikçe filizlenerek artıyor adeta.
29 Mart’ın sağanak yağışlı soğuk akşamında bir oda sahnede boy gösterdi Marilyn’le Cemre Su Salur. Sokaklar ıslak, ayaklar bat çık, birikintiler sıçrak… varmak bir mücadele, yeri bulmak ayrı. Aynı gün meydanda miting ve ulaşım kanalları kapalı; yollar, araçlar… İşte Marilyn gibi pırıltılı bir ikon böylesi gri, ıslak ve yasaklı bir İstanbul gününde belirdi sahnede. Hem de İngilizce!
Marilyn, Marilyn Monroe’nun ruhuna bir yolculuk.
Norma Jean’in parçalanmış kimliğinin gölgelerine ışık tutan, Marilyn’in içsel çalkantılarının; yıldız olmanın göz kamaştırıcı illüzyonu ile yaralı bir çocukluğun derin yankıları arasında gidip gelen tek kişilik bir performans.
Seyirciyi bir ikon değil, onun ardındaki kadını görmeye davet ediyor— yalın ve yürek burkan bir insan.
Bu bir şöhret hikâyesi değil.
Bu sessiz bir başkaldırı.
Düşüncelerinin arasına sıkışmış, sessiz çığlıklarla fısıldanan bir yüzleşme.
Diyor editörü oyunla ilgili.
Gerçek bir persona öyküsü sundu seyirciye oyun. Dissosiye olmuş kimliğin, belki hiç bulunamamış, hatta rastlanamamış gerçek kendiliğin ve her türlü insani duygunun, içsel dalgalanmalarının karmaşıklığı içinde varlık bulmuş haliydi. Sahnedeki varlığı ise Cemre’nin, ustaca, sade, kendiliğini bağırtmaktan öte Marilyn olmak içindi. Tam da gerçek bir oyuncunun gösterebileceği türden. Marilyn’e bürünürken ne kendinin nasıl değerli ve güzel olduğu, ne narsisistik uyarılmaları, ne de nasıl da şahane oynadığı ipuçlarını gönderdi seyirciye. O, sade ve doğal bir akışla sadece Marilyn olduğunu gösterdi bizlere.
Başarılı oyuncu aynı zamanda ödüllü bir yönetmen. Öte yandan tiyatro lisans eğitimini California Institute of the Arts’ta tamamlayarak bir süre Amerika’da çalıştıktan sonra ülkemize, Türkiye’ye dönmüş bir cevher. İçinde kimi burukluklar olsa da Türk Tiyatrosu’na katkı sunmaya devam ediyor. Hollywood Fringe’den Avrupa turnelerine uzanan o geniş coğrafyanın tozunu yutmuş bir oyuncunun; yağmurlu bir Mart akşamında, şehrin kalabalığından sıyrılıp bir oda sahnesinin samimiyetine sığınarak Marilyn’e hayat vermesi tiyatronun sınır tanımaz doğasının bir kanıtı.
90 dakikalık tek kişilik oyunda abartısız bir anlatımla, makyaj ve kostümle bağırtılmamış bir sahneyle, göze batırılmayan bedenin zarif hareketliliğiyle bu kadar mı nahif, bu denli mi kararında anlatılır ve oynanır böylesi iddialı bir otobiyografi. Oyunun tamamı Marilyn Monroe’nun otobiyografisi My Story’den uyarlanmış.
Oyunun Marilyn Monroe’nun kendi anadilinde İngilizce sergilenmesi büyük bir ayrıcalık sunuyor. Dil bariyeri nedeniyle çekimser olanlara sevinçle Türkçe alt ve üst yazının olduğunu söylemeliyim. Ülkemizde bir oyun, İstanbul’un mütevazı gönlünün kanıtı oda sahneler, Marilyn Monroe gibi bir ikon ve insan, Cemre!
Mutlaka görülmesi gereken bir oyun demeyeceğim, bu deneyimi yaşamadan devam etmeyin derim. Zira hayat estetik bir sadelikle güzel.
Yürekten tebrik ediyorum emeği geçen herkesi, bir kez daha ayakta alkışlıyorum.



Oyunun Künyesi
Oyuncu: Cemre Su Salur
Uyarlayan / Yönetmen / Işık Tasarımı: Cemre Su Salur
Işık Operatörü: Erva Uçtu
Ses & Efekt Tasarımı: Tan Ergin
Format: Tek Kişilik
Perde / Süre: Tek Perde / 85 dk
Prömiyer: 14.02.2026
Topluluk: VOID
Tür: Trajedi & Dram
Seanslar
Afiş

