Aşk ve Para, maddiyatçı yapımızın özel hayatımıza etkilerini çarpıcı bir biçimde ele alan bir eser. Doğrusu oyunu izlemeye karar verdiğimde- her ne kadar konusu ilgimi çektiyse de- bu kadar derinlikli bir metinle karşılaşacağımı tahmin etmemiştim. Konu iki kişinin ilişkisi üzerinden geniş kapsamlı bir eleştiri olarak işlenmiş.
Senaryo, değişik karakterlerin diyalogları eşliğinde, neler olduğunu adım adım anlayacağımız şekilde yazılmış bir çeviri metin.(Bu noktada, genelde pek bahsedilmese de çevirmenlerin de hakkını yememek gerek. Çeviriyi başarılı buldum.) Oyuncuların yeteneği ile birleşince metindeki mizahi öğeler daha da etkileyici hale geliyor. Aslında gayet dramatik bir konusu olan oyun, bu espriler sayesinde daha rahat izlenir hale gelmiş. Yine de kahkahalarımız bir komedi izleyicisininkinden çok farklı. Gülerken adeta kendi tüketim alışkanlıklarımız, abartılı harcamalarımız ve bizi buna iten boşluk ya da zorluklarla dalga geçiyoruz.
Sadece bu da değil. Hırslarımız, tutkularımız yani gayet insani olan ama asıl insanca olanı gözden kaçırmamıza sebep olan her şey yüzümüze çarparken, bir yandan da bu hallerimizin komik olduğunu görüyoruz. Espriler mevzunun ağırlığını alırken, kendimizle dalga geçebilmemize de vesile oluyor. Çünkü aslında konu derin; hatta bir zamane trajedisinin yumuşatılarak dramatize edilmiş hali. Trajedilerin en büyük fonksiyonu felaketlerin en güçlü insanların bile başına gelebileceğini göstermektir. Bu oyunda yer alan karakterler pekâlâ biziz. Yani hırslarına, tüketim çılgınlığına, maddiyata yenilen faniler!
Işıklandırma son derece başarılıydı. Spotlar, diyalogları gerçekleştiren oyuncuların üzerinde, söz sırası onlara geldikçe, patlıyordu. Herkes ifade veriyor gibiydi. Sorgulayan bir oyun olduğunu hissettirdi bize ışıklar. Belki bir an içimizde biz de spotları kendimize yönelttik.

Kostümler oyun başladığında, sıradan bir izleyici olarak bana, sıkıcı gelmişti. Başroldeki aktör dışında herkes aynı giysileri giymişti. Fakat oyunun içine girdikçe bunun da bilinçli ve anlamlı bir tercih olduğu anlaşıldı. Ortak giysi kargocu formasıydı. Koliler oyun boyunca oradan oraya taşındı. Tüm bunlar ve ekranda ara sıra gözüken “Kargonuz teslim edildi” mesajı hem sembolik anlam taşıyor hem de metnin gücünü arttırıyordu. Aynı oyuncular farklı farklı kişileri canlandırdıklarından sık sık ayakkabı değiştirdiler. Böylece kostümle farklılaşan rollerin bağlantısını kurabildik.
Bu noktada, oyunda zaman zaman ekrana yansıtılan görüntüler de çok iyi düşünülmüştü ve kurguyu fazlasıyla desteklediler. Sadece 4 oyuncu, birkaç sandalye, birkaç ayakkabı ve bol koliyle gayet derin ve önemli bir konu başarıyla aktarıldı. Boa Sahne gibi küçük bir mekânda izlediğim oyunlar içinde en başarılısıydı.
Oyuncuların oyuna katkısı da çok fazlaydı. Farklı karakterleri o kadar büyük bir başarıyla canlandırdılar ki her karakterde aslında başka bir oyuncu izlediğiniz duygusuna kapılabilirsiniz. Ezberlenmesi zor ve seri seslendirilmesi gereken bir metin ve değişik karakterler… Oyuncuları gerçekten ayakta alkışlıyorum. Hatta son derece kritik bir sahnede seyircinin çalan cep telefonuna rağmen konsantrasyon bozukluğu yaşamamalarını ve bölünmemelerini daha da ateşli alkışlıyorum. Gerçekten herkesin çok başarılı olduğu ama sanırım Sefa Tantoğlu’nun bir adım öne çıktığı bir performanstı.
Yönetmen Sercan Gidişoğlu da tüm bu başarıları yönetimiyle taçlandıran isimdi. Kendisini yaptığı seslendirmelerden oldukça iyi tanıyorsam da ilk kez yönetmeni olduğu bir oyun izledim. Her şeyin tıkır tıkır işlediği başarılı bir oyun seyretmemizi sonuç olarak onun yönetimine borçluyuz. Işık, ses, oyunculuk, kostümler, dekor uyumu çok iyiydi. Ben az malzemeyle büyük işler çıkarılmasını seviyorum. Renkli kostümler, ihtişamlı bir dekor değil de-belki de burada da tüketimden kaçarak- birkaç parça eşyanın ve hatta oyunculukların yeniden yeniden düzenlenmesiyle kurgulanmış derli toplu bir oyun seyrettik. Bunu yönetmenin başarı hanesine yazmalıyız.
Müzikler yeterli ve oyunun ruhuna uygundu. Ekran görüntüleri akarken müziğin eşlik etmesi başarılıydı.
Sonuç olarak, konusu, kurgusu, işlenişi, oyunculuk, yönetim ve diğer unsurlardaki uyumuyla son zamanlarda en çok tatmin duygusu hissettiğim bir oyun oldu. Bu tür oyunları “doyurucu” buluyorum. Hem sanatsal hem fikri olarak insanın ağzında bir tat, ruhunda gerçek bir doyum hissi yaratan oyunlar bunlar. Emeği geçenlere sonsuz teşekkürler…














Oyunun Künyesi
Yazar: Dennis Kelly
Çeviren: Zeynep Özden
Oyunun sergileme ve çeviri kullanım hakları Onk Ajans’tan alınmıştır.
Yönetmen: Sercan Gidişoğlu
Yönetmen Yardımcısı: İpek Zeynep İlbeyli
Işık Tasarımı: Ayşe Sedef Ayter
Video/Görsel Tasarım: Berkay Şatır
Müzik/Ses Tasarımı: Mert Carim
Kostüm Tasarımı: Alayça Öztürk Gidişoğlu
Afiş Tasarımı/Oyun fotoğrafları: Özgürol Öztürk
Oyuncular:
Tevfik Şahin
Alayça Öztürk Gidişoğlu
Tuba Karabey Özkök
Sefa Tantoğlu
Topluluk: Tiyatro Fam
Tür:
Seanslar
Afiş

